Facebook G YT Twitter

Ocena użytkowników: 3 / 5

Gwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka aktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Rybacki podział jezior z wędkarskiego punktu widzenia jest podziałem najważniejszym. Wskazuje on bowiem, w którym jeziorze występuje największa populacja ryb z danego gatunku. Jednak określenie i przedstawienie w opracowaniu rybackie typy większości jezior, specyficzne dla każdego zbiornika wymagają bardzo szczegółowego omówienia. Wynika to z faktu, że do opracowania wykorzystywane są teoretyczne dane połowowe jakimi charakteryzuje się poszczególny typ jeziora.

 



 

Typologia rybacka opiera się na głównych gatunkach ryb żyjących w danym jeziorze., nawet pomimo iż nie zawsze występują one w danym zbiorniku najliczniej. Pokazują jednak wyraźny biologiczny wskaźnik specyfiki danego jeziora. Co daje podstawę do wnioskowania o potencjalnym składzie ichtiofauny. Obecnie stosowany jest w naszym kraju opracowany przez Instytut Rybactwa Śródlądowego podział na pięć podstawowych typów jezior. Są to jeziora sielawowe, leszczowe, sandaczowe, linowo – szczupakowie i karasiowe. Bywa jednak tak, że po dokonaniu odpowiednich badań dane jezioro trudno zakwalifikować do jakiegoś jednego konkretnego typu. Dlatego też wprowadzono dodatkowy pośredni podział na przykład na jeziora sielawowo – leszczowe i leszczowo – sandaczowe.

Poniżej znajdują się informacje o poszczególnych rybackich typach jezior.

Jeziora sielawowe charakteryzują się znaczna głębokością maksymalną, która sięga przeciętnie ponad 20 m. Poza duża głębokością ich cechą jest także duża przezroczystość wody, która w okresie letnim wynosi od 5 do 8 m. Epilimnion tych jezior to warstwa wody o grubości do 5 m, metalimnion przeważnie jest wąski a hipolimnion ma stosunkowo wysoką zawartość tlenu. Zbiorniki sielawowe mają różną powierzchnie lustra wody wynoszącą od kilkudziesięciu do kilku tysięcy hektarów. Zalicza się je do jezior oligotroficznych a także α i β-mezotroficznych. Mają one stosunkowo niską zawartość soli mineralnych i niską produkcję pierwotną. Zbiorniki te mają niską temperaturę wody w okresie letnim. Dno jezior sielawowych jest twarde i mało zamulone. Roślinność zanurzona jak i wynurzona występuje jedynie w wąskim pasie przybrzeżnym co jest spowodowane dużym stopniem pochylenia brzegów zbiornika. Obszary łąk podwodnych jezior sielawowych porastają głównie ramienice, mech zbrojnik oraz moczarka kanadyjska. W okresie tarła są one podłożem, na którym swą ikrę składa dominująca w ichtiofaunie tych jezior sielawa. Ikra tej ryby jest pozbawiona typowej dla innych gatunków kleistości i zatrzymuje się właśnie między rozgałęzieniami tych roślin. Sielawa swe tarło odbywa na podłożu piaszczystym, piaszczysto żwirowym lub kamienistym, na głębokości od 2,5 do 10 m. Jeziora sielawowe są zbiornikami, w których także żyje sieja. Jej miejsca tarłowe są położone na głębokości od 6 do 10 m.


W jeziorach sielawowych przeciętna wydajność połowowa z jednego hektara powinna wynosić 34 kg ryb, w tym sielawy – 5,5 kg, siei – 05 kg, lina – 5 kg, szczupaka – 1 kg, węgorza – 1 kg, leszcza – 3 kg, okonia – 3 kg, krąpia – 3 kg, płoci 3 kg i innych ( ukleja, mała płoć, stynka, jazgarz, ciernik ) – 10 kg.


Wśród jezior sielawowych wyróżniamy trzy podstawowe grupy w zależności od zaawansowania w procesie starzenia się.

Jeziora o wysokiej naturalnej produkcji pierwotnej opartej o naturalny rozród sielawy. Są to zbiorniki o powierzchni powyżej 100 ha, traktowane jako „mateczniki”. Połowy na tych jeziorach powinny odbywać się tylko i wyłącznie w celu pozyskania tarlaków i ikry sielawy. Jeziora te nie wymagają zarybień. Nie powinno się do nich wsiedlać żadnych innych ryb. W województwie zachodniopomorskim do takich jezior należą : Ińsko, Siecino, Drawsko, Piłe, Lubie, Miedwie, Morzycko.


      



     



morzyckosat


Jeziora o niższej naturalnej produkcji sielawy, produkujące ją częściowo dzięki zarybieniom. W tych jeziorach konieczne są zarybienia sielawą. Sytuacja taka spowodowana jest silną presją drapieżników na wylęg i narybek, a także niską ilością odpowiedniego pokarmu potrzebnego w pierwszych tygodniach życia ryby. Do tej grupy jezior w województwie zachodniopomorskim należą: Bielskie, Komorze, Strzeszyn, Kocie, Będzin.



     



    



Jeziora produkujące sielawę tylko i wyłącznie w oparciu o zarybienia to trzecia grupa jezior sielawowych. Zaliczają się do nich małe zbiorniki o powierzchni do 100 ha. Charakteryzują się one okresowym brakiem tlenu w warstwach przydennych wody. A ich dno pokrywa gruba warstwa mułu. Występująca w nich duża populacja płoci ( konkurencja pokarmowa dla sielawy ) oraz duża populacja ryb drapieżnych zmusza do przeprowadzania zarybień starszym wiekowo materiałem obsadowym. Zbiorniki te są zbliżone do typu leszczowego i nie posiadają warunków do odbycia tarła przez sielawę. Taka sytuacja powoduję, konieczność regularnych zarybień tych zbiorników sielawą. W województwie zachodniopomorskim do takich jezior zaliczamy : Przytoń, Woświn, Glinno, Krzemień, Giżyno, Chłop, Grochacz.


     

     


Aby dane jezioro mogło zostać wytypowane do produkcji sielawy lub siei niezbędne jest przeprowadzenie wielu odpowiednich badań środowiskowych i biologicznych. Bez tych badań gospodarka tymi gatunkami jest z góry skazana na niepowodzenie. Co ważne poza całą stroną rybacko – handlową to, że sielawa i sieja jako gatunki o wysokich wymaganiach środowiskowych stanowią naturalne bioindykatory aktualnego stanu czystości wody. Ich znaczny udział w połowach wskazuje na czystość wody w danym jeziorze czyli niski stopień eutrofizacji tegoż jeziora.


Jeziora leszczowe, to zbiorniki o powierzchni najczęściej powyżej 100 ha. Ich głębokość waha się od 15 do 20 m. W miejscach najgłębszych, dno pokryte jest zazwyczaj warstwą mułu. Epilimnion tych jezior to warstwa od 5 do 6 m. Pomimo to iż jeziora te są dość duże powierzchniowo i mają dużą objętość, to ich przezroczystość wody znacznie ustępuje jeziorom sielawowym i wynosi maksymalnie 4 m. Jeziora leszczowe często nazywa się zestarzałymi jeziorami sielawowymi a wynika to z tego, iż występuje w nich wyższy poziom produkcji pierwotnej co jest skutkiem większej zawartości biogenów ( azotanów i fosforanów ). W jeziorach leszczowych dość często w warstwach przydennych występuje brak tlenu, pojawia się natomiast tam siarkowodór. Leszcz preferuje jeziora, w których rozległe dno leży w zasięgu górnego profundalu a roślinność wynurzona i zanurzona ( tworząca rozległe łąki podwodne ) jest bogatsza w gatunki i zajmuje większą powierzchnię niż w jeziorach sielawowych. W jeziorach leszczowych występujące w dużym zagęszczeniu szuwary i oczerety, ograniczają co prawda korzystną dla młodzieży leszczowej powierzchnię, jednak chronią tym samym brzegi przed rozmywaniem. W jeziorach tych roślinność podwodna miękka , do której zaliczamy mech zdrojek i moczarkę kanadyjską oraz będące w okresie tarła w początkowej fazie wegetacji rośliny wynurzone, stanowią doskonałe podłoże do składania ikry przez leszcza.


Jeziora leszczowe charakteryzują się następującym składem ichtiofauny: liny, szczupaki, węgorze, leszcze, płocie, krąpie okonie i inne mało cenne.

W województwie zachodniopomorskim do jezior leszczowych zalicza się jeziora: Ostowo, Cemino, Wisoła.


ostowosat     

 


Jeziora sandaczowe charakteryzują się maksymalną głębokością od 6 do 12 m i powierzchnią od kilkunastu do kilkudziesięciu hektarów. Ich dno jest z reguły twarde jednak miejscami pokryte mułem.  Roślinność wynurzona bywa silnie rozwinięta, dominuje w niej trzcina pospolita. Roślinność zanurzona ze względu na małą przezroczystość wody ( 1 do 1,5m) jest słabo rozwinięta. W jeziorach sandaczowych często na głębokości 5 do 6 m występują deficyty tlenowe. Miejsca tarliskowe sandacza znajdują się zazwyczaj na głębokości 2 do 4 m. Sandacz do rozrodu potrzebuje twardego dna żwirowego lub kamienistego. Ikrę sandacz składa również na korzeniach roślin i na muszlach racicznicy ( Dreissena polymorpha ). Głównym pokarmem młodego sandacza jest zooplankton, a nieco starsze osobniki włączają do swojego menu płocie, drobne okonie, jazgarze i stynki. Duże sandacze natomiast potrafią połknąć wygrzbiecone ciała leszczy i krąpi.

Jeziora sandaczowe charakteryzują się następującym składem ichtiofauny : leszcz, lin, sandacz, węgorz, szczupak, krąp, płoć, okoń, oraz inne mniej cenne ryby.


W jeziorach typu sandaczowego wyróżniamy cztery podtypy.

1. Zbiorniki o głębokości 5 do 8 m, charakteryzujące się umiarkowanie występującą roślinnością i częstym brakiem tlenu w warstwie przydennej. Mają one małą bo zaledwie 0,4 m przezroczystość wody. W nich populacja sandacza jest duża gdyż warunki środowiskowe są dla tego gatunku korzystne. W ichtiofaunie tych jezior dominuje drobna płoć i mały leszcz ( pokarm sandacza ) oraz węgorz lin i szczupak. W województwie zachodniopomorskim do tego typu zbiorników zaliczamy jeziora: Bukowo, Kopań, Dąbie, Będgoszcz, Dłużec, Ostrowiec.


     


   dluzecsat  



2. Następny podtyp jezior sandaczowych to zbiorniki, które pod względem głębokości i przezroczystości wody są bardzo podobne do poprzednio omawianych. Różnią się one od nich mniejszym stopniem zarośnięcia przez roślinność podwodną, zaś brzegi tych jezior są miejscami kamieniste, żwirowe lub piaszczyste. Ichtiofauna ich charakteryzuje się brakiem lina, wolno przyrastającymi leszczami i mniejszą ilością szczupaków. W województwie zachodniopomorskim takimi jeziorami są: Szczucze, Trzebiechowo, Chociwel, Ostrowiec, Płoń.


szczuczesat     



ostrowiecsat   plonsat


3. Zbiorniki o małej przezroczystości wody oraz zanikami tlenu przy dnie to trzeci podtyp jezior sandaczowych. Brzeg tych jezior jest zazwyczaj mulisty, co utrudnia sandaczowi przystąpienie do tarła. W tych jeziorach populacja sandacza jest nieliczna. Do tego typu jezior zaliczamy zarówno jeziora śródleśne, jak i śródpolne, a także przepływowe. W województwie zachodniopomorskim jeziorami tego typu są: Resko przymorskie, Lechickie, Binowskie, Borzymskie.


      binowskiesat






4. Czwarty podtyp stanowią rzadko spotykane jeziora charakteryzujące się dość dużą bo od 10 do 30 m głębokością. Mają one spadziste stoki i nie występuje w nich roślinność podwodna. Na głębokości od 6 do 10 m aż do dna występuje w nich siarkowodór. Liczebność sandacza w tych jeziorach jest mała i zależna od zarybień. Do takich zbiorników w województwie zachodniopomorskim zaliczamy: Długie, Ostrzeszowskie, Golenickie, Wądół, Kościelne.

wadolsat  



Jeziora linowo – szczupakowe przypominają bardzo stawy karpiowe. Ich maksymalna głębokość dochodzi zaledwie do 6 m, przeważnie nie przekracza 3 m. Przezroczystość wody dochodzi najwyżej do 1,5 m a temperatura wody w okresie letnim sięga nawet 28 º C. W okresie letnim w tych jeziorach nie występuje stratyfikacja termiczna. Skutkiem tego cała powierzchnia dna styka się ze strefą, w której odbywają się procesy produkcji biologicznej. Dzięki temu cała rozłożona materia organiczna zostaje powtórnie wprowadzona do produkcji pierwotnej. Taka sytuacja powoduje, że jeziora linowo – szczupakowi charakteryzują się bardzo wysoką produktywnością biologiczną. Miernego rozwoju fitoplanktonu, który często prowadzi do groźnych dla małych ryb deficytów tlenowych. Dno tych jezior jest muliste i porośnięte roślinnością zanurzoną i wynurzoną. Ichtiofauna jezior linowo – szczupakowych składa się z lina i szczupaka oraz występujących oprócz nich karasi, węgorzy, płoci, okoni, krąpi, wzdręg i sumów.
Szczupak w tych jeziorach występuje w strefie litoralu ( strefa przybrzeżna ) przez co jego liczebność uzależniona jest od rzeźby dna i rozwoju linii brzegowej. Szeroka strefa przybrzeżna, nierównomierne dno, rozległe zatoki, wyspy, silnie rozwinięta linia brzegowa to sprzyjające warunki do utworzenia się licznej populacji szczupaka. Do tego typu jezior w województwie zachodniopomorskim należą m.in. jeziora Sitno, Lubatowo płn. Swobnickie, Koprowo, Niechorze, Przybiernowskie, Mętno.

     

     


Jeziora karasiowe to kilku a czasem kilkunasto hektarowe płytkie zbiorniki, zarośnięte roślinnością wynurzoną, często występuje w nich przyducha zimowa. Dno tych jezior często jest torfiaste a brzegi zamulone i porośnięte skrzypem i mchami. Zbiorniki te mają kwaśny odczyn wody co powoduje, iż nie występują w nich ryby szlachetne. Jeziora te są w ostatnim okresie życia zbiornika wodnego. Karaś jako gatunek wiodący w tych jeziorach występuje tu w formie skarłowaciałej. Brak jest dokładnych danych ile jezior karasiowych występuje w województwie zachodniopomorskim. Często takie jeziora istnieją tylko na mapach, a w rzeczywistości pozostało po nich tylko bagno czy nawet łąka.

You have no rights to post comments

Nie jesteś zalogowany.

Terminy Live

Kanał Marfish.pl - wędkarstwo i przygoda

After Marfish - 21.01. 2018 r.

Hangout - 22.01.2018 r.

Live z nad wody - --------.2018 r.  

Kanał Studio Marfish

Nocny Marek 20.01.2018 r. Niepewny

Zazwyczaj godzina 20:00

Terminy mogą się zmienić.

Wsparcie

Jeśli uważasz, że to co robi autor jest przydatne, możesz go dobrowolnie wesprzeć.

PayPal.Me/MarekMalman

Logowanie

York

  LOGO YORK PRZESTRZENNE

Kto jest On Line

Odwiedza nas 846 gości oraz 1 użytkownik.

  • kasiagorkaz

Legendy polskie

Legendy polskie

Wiedźmin

Wiedźmin

Grodziska Pirissani

Wczesnośredniowieczne grodziska plemienia Pirrissani

Baśnie Andersena

Baśnie Andersena

Baśnie Grimm

Baśnie grimm

Wędkarstwo Youtube

Moduł

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/marfish/domains/marfish.pl/public_html/modules/mod_cookiesaccept/mod_cookiesaccept.php on line 24

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to.

Zrozumiałem