Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Występuje w wodach przybrzeżnych Atlantyku, Morza Północnego, i Bałtyku, od ujścia rzeki Duero w Hiszpanii do dalekiej północy. Na północy występuje od wód Zatoki Biskajskiej, kanałuLa Manche, Morza Północnego, wokół Wielkiej Brytanii i Irlandii, poprzez wody Bałtyku z Zatoką Botnicką aż do Morza Norweskiego wzdłuż wybrzeży całej Skandynawii i Morza Białego. Północno wschodnią granicą zasięgu troci wędrownej stanowi Płw. Kanin, a zachodnią wody wokół Islandii i Wysp Owczych. W Anglii, Irlandii i Szkocji znana pod nazwami Whitling, Herling i Finnock.

Wymiar ochronny: 35 cm

Okres ochronny:
– w Wiśle i jej dopływach powyżej zapory we Włocławku 1 X–31 XII (w pozostałym okresie zakaz połowu w czw., pt., sb. i nd.)
– na odcinku Wisły od zapory we Włocławku do ujścia 1 XII–koniec II (1 III–31 VIII zakaz połowu w pt., sb. i nd.)
– w pozostałych rzekach 1 X–31 XII

Rekord krajowy: 14,6 kg.

Nazwa łacińska - Salmo trutta morpha trutta

 

Domena - eukarioty
Królestwo - zwierzęta
Typ - strunowce
Podtyp - kręgowce
Gromada - promieniopłetwe
Rząd - łososiokształtne
Rodzina - łososiowate
Rodzaj - Salmo
Gatunek - Salmo trutta
Podgatunek - troć wędrowna

 

Samica troci wędrownej

 

 

 

Samiec troci wędrownej

 

 



Troć wędrowna — anadromiczna ( wpływająca na tarło z morza do rzek)  ryba wędrowna, należąca do gatunku Salmo trutta. Troć wędrowna, jest typową rybą dwuśrodowiskową. Jej rozród, rozwój i wzrost form młodocianych odbywa w rzece, a intensywny wzrost do dojrzałości płciowej w morzu.

Występuje w wodach przybrzeżnych Atlantyku, Morza Północnego, i Bałtyku, od ujścia rzeki Duero w Hiszpanii do dalekiej północy. Na północy występuje od wód Zatoki Biskajskiej, kanału La Manche, Morza Północnego, wokół Wielkiej Brytanii i Irlandii, poprzez wody Bałtyku z Zatoką Botnicką aż do Morza Norweskiego wzdłuż wybrzeży całej Skandynawii i Morza Białego. Północno wschodnią granicą zasięgu troci wędrownej stanowi Płw. Kanin, a zachodnią wody wokół Islandii i Wysp Owczych. W Anglii, Irlandii i Szkocji znana pod nazwami Whitling, Herling i Finnock.
Niestety na skutek grabieżczej nie kontrolowanej gospodarki rybackiej i kłusownictwa jej populacja w Polsce w ostatnich dziesięcioleciach alarmująco spadła. Zgubne dla Troci wędrownej okazały się także budowle hydrotechniczne, które uniemożliwiły jej dopłyniecie do tarlisk znajdujących się w dopływach Warty - Wełnie, Kończaku i Smolnicy oraz w dopływach Noteci - Bukówce, Drawie i Gwdzie, Dunajcu, Raby, Sanu, Skawy, Wisłoki i Soły, dopływach Wisły - Brdzie, Wdzie, Wieprzu i Drwęcy. Dziś ze smutkiem można powiedzieć, że troć występuje jedynie w Drwęcy i jej dopływach. Zachowała się także w rzekach pomorskich - Redze, Parsęcie, Wieprzy z Grabową, Słupi, Łupawie, Łebie, Redzie.

Dorasta do ponad 1 m, długości i wagi 30 kg . W porównaniu z łososiem ma bardziej krępe ciało i większą głowę. W trakcie pobytu w morzu troć wędrowna ma ubarwienie srebrne, podobne do łososia. Grzbiet jest ciemnostebrzysty lub oliwkowo srebrzysty, boki czystosrebrzyste a brzuch jasnosrebrzysty. Po bokach ciała troci występują liczne czarne plamy przybierające kształt zaokrąglonej litery X. W czasie tarła plamy te mają żółtą obwódkę. Ciemne plamy występują także na głowie, płetwie grzbietowej i tłuszczowej troci wędrownej. Ryba ta ma płetwę tłuszczową czerwono obrzeżoną.  W czasie tarła srebrzyste ubarwienie plamki na bokach i przybierają one charakterystyczną miedzianobrązową barwę ciała.

Ciało troci wędrownej jest wrzecionowate, wydłużone i lekko bocznie spłaszczone. Paszcza troci jest obszerna i uzębiona. Kość górnoszczękowa sięga aż za oko. W okresie tarła u samców na dolnej szczęce pojawia się nie wielki hak

Troć wędrowna jest drapieżnikiem. Narybek odżywia się fauną denną – larwami meszek, ochotek, jętek, chruścików, skorupiakami i mięczakami. Po przekroczeniu 15 cm długości młode trocie zaczynają polować na narybek innych gatunków ryb słodkowodnych. Po wpłynięciu do morza młoda troć żywi się planktonowymi skorupiakami i fauną powietrzną po czym przechodzi na pokarm rybny. Początkowo łupem troci padają cierniki i tobiasze a później także szproty, śledzie, dobijaki i młode dorsze. Troć wędrowna przebywająca w rzekach nie gardzi też owadami dżdżownicami i płazami rakami i żabami.

Wędrówki tarłowe troci Trwają od lipca do jesieni. Troć przystępuje do tarła wcześniej od łososia. Tarło rozpoczyna się w temperaturze poniżej 10 º C jednak nie mniejszej niż 6º C. W Polsce takie warunki temperaturowe przypadają w okresie od października do grudnia. Na północy kontynentu już we wrześniu. Troć często do rozrodu wybiera miejsca te same co łosoś. Często też obie te ryby niszczą wzajemnie swoje gniazda co w skutkach prowadzi do zachwiania równowagi liczebnej obu gatunków. W tarle uczestniczą zarówno młode słodkowodne samice jak i te, które napływają z morza. Samica składa od 2000 do 20000 jaj o średnicy 5,0 do 5,8 mm. Na jeden kilogram masy samicy przypada 1500 jaj. Wylęg następuje w lutym lub marcu. Młode trocie pozostają w rzekach do osiągnięcia stadium smoltyzacji co może trwać nawet 7 lat ( najczęściej 2 do 5 lat). Wzrost troci jest w związku z jej trybem życia dwuetapowy. Pierwszy etap odbywa się w rzekach i jest powolny, drugi ma miejsce w morzu i charakteryzuje się szybkim tempem przyrostu. Troć wędrowna na tarło powraca do rzeki w której przyszła na świat. Dorosłe ryby trafiają z morza do swojej rzeki dzięki pamięci węchowo smakowej. Trocie wpływają do rzek nocą, całymi stadami ( raj dla kłusoli ). Co ciekawe w czasie pełni księżyca często przerywają swoją wędrówkę, czekając bez ruchu na dnie rzeki. Troć wędrowna jest przodkiem pstrąga potokowego, który jest forma osiadłą tego gatunku. Często w trakcie tarła dochodzi do skrzyżowania troci wędrownej z pstrągiem potokowym. Niektórzy twierdzą, że troć wędrowna nie jest osobnym gatunkiem lecz wędrowną formą pstrąga potokowego.

Wędkarsko ryba bardzo atrakcyjna, łowiona na sztuczne muchy, błystki i naturalne przynęty.