„Historia brzydoty” to nie autorska monografia Umberto Eco, a starannie skomponowana antologia pod jego redakcją — i to właśnie ta forma jest siłą tej książki. Eco funkcjonuje tu bardziej jako kurator i przewodnik, który zestawia ze sobą teksty filozoficzne, literackie i teologiczne z ponad dwóch tysięcy lat, budując z nich spójną narrację o zmienności estetycznych kanonów. Ciekawy jest sam zamysł: brzydota nie jest tu traktowana jako prosty przeciwstawny biegun piękna, lecz jako osobna, bogata kategoria kulturowa, która ewoluuje wraz z epokami — to, co wczoraj budziło odrazę (jak Wieża Eiffla), dziś jest ikoną. Warstwa wizualna, złożona z reprodukcji dzieł sztuki od średniowiecza po XX wiek, świetnie koresponduje z tekstem i pozwala prześledzić tę ewolucję niemal namacalnie. Jedyny zarzut, jaki mógłbym postawić, to chwilami zbyt skąpa obecność samego Eco jako autora — więcej miejsca zajmują cytowani myśliciele niż jego własny komentarz. Mimo to całość robi ogromne wrażenie erudycją i przekrojowością — to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto interesuje się historią sztuki i estetyki.
O książce: Kontynuacja wielkiego hitu „Historii piękna”. Zawarte w tej książce fragmenty antologii, obejmującej teksty z niemal trzech tysięcy lat, opatrzone niezwykłymi ilustracjami, wiodą nas zaskakującym szlakiem pomiędzy koszmarem, strachem i miłością.
Pełna recenzja wideo: https://youtu.be/HSzD93B6Pug
