Debiut książkowy Bartosza Skrobisza to zaskakująco sprawnie skonstruowany hybrydowy tekst – część eseju ekonomicznego, część stand-upu, część zbioru satyrycznych bajek. Autor rozprawia się z neoliberalnym dogmatem lat 90. i 2000., pokazując na konkretnych przykładach, m.in. programie 500+ i postaci Leszka Balcerowicza, jak kształtowano nasze myślenie o pracy, pieniądzach i odpowiedzialności za własną biedę. To, co wyróżnia tę książkę na tle podobnych publikacji, to właśnie wplecione między rozdziały bajki na neoliberalne realia – Pinokio, trzy świnki, Mały Książę – które przemycają ciężkie tezy w lekkiej, przystępnej formie. Nie jest to praca naukowa i sam autor się do tego nie przyznaje, ale jako wprowadzenie do lewicowej krytyki gospodarczej działa znakomicie, zwłaszcza dla kogoś bez wcześniejszej styczności z tym tematem. Wydawnictwo W.A.B. trafiło w formułę, która może dotrzeć do czytelników zwykle omijających tematykę ekonomiczną szerokim łukiem. Oceniam na 9/10.
O książce: Debiutancka książka Bartka Skrobisza, komika znanego pod pseudonimem Syn Mojego Taty. Przez ostatnie trzy dekady wmawiano nam, że neoliberalizm to jedyna słuszna wizja państwa – dlaczego tak łatwo w to uwierzyliśmy? Bartosz Skrobisz rozprawia się z mitologią polskiej transformacji, neoliberalnym dogmatem i przekonaniem, że rynek zawsze wie lepiej.
Wydawnictwo: W.A.B.
Moja ocena: 9/10
Pełna recenzja wideo: https://youtu.be/1JNAZ57_CpU
