Share this post on:

Księżyc – ciało niebieskie czy plazma, a może coś więcej? Cz. 1 – Księżyc w teorii Heliocentrycznej.

Księżyc – ciało niebieskie czy plazma, a może coś więcej? Cz. 2 – Księżyc w oczach dawnych mędrców.

Księżyc – ciało niebieskie czy plazma, a może coś więcej? Cz. 3 – Księżyc to plazma.

Na początek kilka słów o plazmie.

W odmętach plazmy: Kosmiczna tkanka wszechświata.

Większość z nas pamięta z lekcji fizyki, że materia występuje w trzech stanach skupienia: stałym, ciekłym i gazowym. Astrofizycy jednak dodaliby do tej listy czwarty, dominujący stan: plazmę. Stanowi ona bowiem aż 99% materii we wszechświecie! To, co obserwujemy na Ziemi, na tle kosmicznej skali jest niczym egzotyczny skarb.

Pierwotna plazma

Dr Eric Lerner, amerykański badacz plazmy, wysuwa śmiałą tezę: „Nie było Wielkiego Wybuchu. Wszechświat nie narodził się z nicości, lecz istniał od zawsze – jako plazma”.

Czym więc jest plazma? Powstaje ona z silnie ogrzanego gazu, który ulega jonizacji, stając się przewodnikiem elektrycznym i emitując światło o nieziemskim charakterze. Zapierające dech w piersiach zdjęcia mgławic gwiezdnych wykonane przez teleskop Hubble’a przedstawiają w rzeczywistości burze plazmowe towarzyszące narodzinom i śmierci gwiazd, generowane przez potężne strumienie energii.

Wszechobecna siła

Rola plazmy w kosmosie jest fundamentalna. Organizuje ona galaktyki, dostarcza gwiazdom energię, rodzi planety, a nawet wpływa na pogodę i organizmy żywe na Ziemi – twierdzą kontrowersyjni fizycy David Talbott i Wallace Thornhill1.

Skąd to twierdzenie, że Księżyc nie jest skalnym ciałem kosmicznym, lecz plazmą?

Odpowiedź na to pytanie znajduje się poniżej.

W 1965 roku australijski nadawca ABC News przeprowadził wywiad z profesorem Royem Fosterem, który wysunął szokującą teorię. Stwierdził on, że Księżyc nie jest zbudowany ze skał, jak się powszechnie uważa, ale z plazmy, a lądowanie na nim jest niemożliwe. Po tym wywiadzie Foster zniknął z pola widzenia publicznego, a jego teoria nie zyskała większego uznania w świecie naukowym.

Czy teoria Fostera może zrewolucjonizować nasze postrzeganie Księżyca i praw natury? Z jednej strony, brak dowodów na poparcie jego twierdzeń i niemożność odnalezienia informacji o samym Fosterze budzą wątpliwości co do jego wiarygodności. Z drugiej strony, Księżyc wciąż skrywa wiele tajemnic, a plazma jest powszechnie występującą formą materii we wszechświecie.

Warto zauważyć, że Księga Rodzaju opisuje Księżyc jako „światło na niebie”, co może pośrednio korespondować z teorią Fostera. Istnieje również wiele pytań, które jego teoria mogłaby wyjaśnić, na przykład: czym jest grawitacja w kontekście Księżyca z plazmy? Jakie są mechanizmy powstawania pływów morskich? Czy prawa natury sformułowane przez Arystotelesa są uniwersalne?

Ziemia jest wyjątkiem w kosmosie, ponieważ materia na naszej planecie i innych planetach skalistych występuje w trzech stanach skupienia: stałym, ciekłym i gazowym. W przeciwieństwie do tego, gwiazdy, galaktyki i kosmiczne chmury gazu składają się głównie z plazmy, która jest czwartym stanem materii i prawdopodobnie istniała już przed wszystkimi innymi formami materii. Nawet Ziemia jest otoczona warstwą plazmy – magnetosferą.

Historia profesora Fostera jest fascynująca i skłania do refleksji. Chociaż jego teoria nie została udowodniona, a on sam zniknął bez śladu, jego idee otwierają nowe możliwości postrzegania Księżyca i praw fizyki. Dalsze badania w tym kierunku mogą doprowadzić do przełomowych odkryć w nauce.

Nie powinno tam być!

Księżyc, nasz naturalny satelita, wciąż skrywa wiele tajemnic, które fascynują i wprawiają w zakłopotanie naukowców. Nawet wielki wizjoner i pisarz science fiction, Isaac Asimov, zastanawiał się nad nietypowymi właściwościami Księżyca.

Asimov zwrócił uwagę na paradoks grawitacyjny związany z Księżycem. Zgodnie z prawem powszechnego ciążenia, obiekty o mniejszej masie, takie jak Księżyc, powinny ulec przyciąganiu grawitacyjnemu większych obiektów, takich jak Słońce, i dryfować w ich kierunku. Jednak Księżyc pozostaje na stabilnej orbicie wokół Ziemi, nie ulegając przyciąganiu słonecznemu.

Istnieje kilka możliwych wyjaśnień tego zjawiska:

  • Siły pływowe: Słońce i Księżyc oddziałują grawitacyjnie na Ziemię, wywołując zniekształcenia jej kształtu. Te zniekształcenia, znane jako siły pływowe, wywierają również wpływ na Księżyc, stabilizując jego orbitę.
  • Rezonans orbitalny: Okres obiegu Księżyca wokół Ziemi jest w rezonansie z okresem obrotu Ziemi wokół własnej osi. Ta synchronizacja pomaga utrzymać Księżyc na stałej orbicie.
  • Trzeci obiekt: Niektórzy naukowcy wysuwają hipotezę, że w pobliżu Księżyca może znajdować się niewidoczny obiekt, którego grawitacja wpływa na jego orbitę.

To zjawisko skłoniło Asimova do wysunięcia hipotezy, że Księżyc i Ziemia są połączone nie tylko grawitacją, ale również dodatkową, nieznaną nam siłą. Hipoteza ta, choć intrygująca, nie zyskała szerszego uznania w świecie naukowym. Brakuje bowiem dowodów na istnienie takiej siły, a obliczenia mechaniki orbitalnej wyjaśniają stabilną pozycję Księżyca bez potrzeby wprowadzania dodatkowych czynników.

Chociaż Asimov nie był naukowcem, jego spostrzeżenia na temat Księżyca są nadal aktualne. Wciąż wiele nie wiemy o naszym naturalnym satelicie, a badania nad jego właściwościami mogą prowadzić do nowych odkryć w dziedzinie fizyki i astronomii.

Księżyc wciąż pozostaje zagadką. Naukowcy wciąż prowadzą badania nad jego pochodzeniem, składem i geologiczną historią. Możliwe, że w przyszłości uda nam się odkryć nowe sekrety Księżyca, które rzucą światło na jego niezwykłe właściwości i wyjaśnią wątpliwości, jakie nurtowały Asimova i innych badaczy.

Asimow mówi:

Nie możemy uniknąć wniosku, że Księżyca nie powinno tam być. Fakt, że tam jest, jest łutem szczęścia prawie zbyt dobrym, by go zaakceptować.

Istnieje wiele przesłanek, które sugerują, że z Księżycem, naszym naturalnym satelitą, dzieje się coś niezwykłego.

Istnieje wiele przesłanek, które sugerują, że Księżyc, nasz naturalny satelita, może skrywać pewne tajemnice. Jedną z najbardziej uderzających cech jest jego idealnie kołowa orbita. W przeciwieństwie do większości innych księżyców w Układzie Słonecznym, Księżyc krąży wokół Ziemi po niemal idealnym okręgu, a nie po elipsie. Co więcej, podczas obserwacji z Ziemi zawsze widzimy tylko jedną stronę Księżyca.

Kolejną zagadką jest proporcjonalna wielkość Księżyca i Słońca. Chociaż Słońce jest znacznie większe i znajduje się w większej odległości od Ziemi niż Księżyc, podczas zaćmień obydwa ciała niebieskie wydają się mieć ten sam rozmiar. Ta precyzyjna zbieżność rozmiarów podczas zaćmień Słońca skłania niektórych badaczy do wysunięcia hipotezy, że Księżyc został sztucznie umieszczony na swojej orbicie.

Dokładność, z jaką Księżyc zakrywa Słońce podczas zaćmień, jest zadziwiająca. Z naukowego punktu widzenia, średnica równikowa Księżyca wynosząca 3474 km jest idealna, aby precyzyjnie pokryć tarczę słoneczną. Ta idealna zbieżność rozmiarów każe zastanawiać się, czy prawa fizyki, jakie znamy, nie zostały w tym przypadku celowo naruszone.

Jeśli teoria plazmy profesora Fostera okaże się słuszna, może to zrewolucjonizować nasze postrzeganie Księżyca i praw natury. Możliwe, że nasz satelita nie jest zbudowany ze skał, jak się powszechnie uważa, ale z plazmy, czwartego stanu materii. Taka hipoteza z pewnością podważyłaby fundamenty współczesnej fizyki i otworzyłaby drzwi do nowych, nieznanych dotąd zjawisk.

Należy jednak podkreślić, że teoria Fostera jest wysoce kontrowersyjna i nie posiada wystarczających dowodów naukowych na jej poparcie. Potrzebne są dalsze badania, aby zweryfikować jego hipotezy i wyjaśnić tajemnice Księżyca.

Czy lądowanie na Księżycu to tylko teoria?

W 1965 roku, cztery lata przed historycznym spacerem Neila Armstronga po Księżycu, profesor Roy Foster wysunął szokującą teorię, która do dziś budzi wiele kontrowersji. Według Fostera Księżyc nie jest zbudowany ze skał, jak się powszechnie uważa, ale z plazmy, a lądowanie na nim jest niemożliwe.

Dlaczego od 1969 roku nikt nie wrócił na Księżyc?

Chociaż technologia kosmiczna poczyniła ogromny postęp od lat 60. i 70. XX wieku, żadna załogowa misja nie dotarła ponownie na Księżyc. Nawet ambitna misja japońskiego lądownika „Kakuto-R”, zaplanowana na kwiecień 2023 roku, zakończyła się niepowodzeniem. Kontakt z lądownikiem urwał się zaledwie pół godziny po planowanym lądowaniu.

Czy teoria plazmy Fostera może wyjaśnić tę zagadkę?

Według Fostera plazma, z której miałby być zbudowany Księżyc, jest zbyt niestabilna, aby wytrzymać ciężar lądownika lub statku kosmicznego. Silne pola magnetyczne i elektryczne w plazmie mogłyby również zakłócać działanie systemów nawigacyjnych i komunikacyjnych.

Argumenty za i przeciw teorii Fostera

Teoria Fostera ma zarówno zwolenników, jak i przeciwników. Zwolennicy podkreślają brak kolejnych misji księżycowych i anomalie w obserwacjach Księżyca, które trudno wyjaśnić za pomocą konwencjonalnej nauki. Przeciwnicy wskazują na brak dowodów na istnienie plazmy księżycowej i argumentują, że problemy z misjami księżycowymi można wyjaśnić innymi czynnikami, takimi jak awarie techniczne lub błędy ludzkie.

Księżyc wciąż pozostaje zagadką

Niezależnie od tego, czy teoria Fostera jest prawdziwa, czy nie, Księżyc wciąż skrywa wiele tajemnic. Dalsze badania tego fascynującego obiektu mogą doprowadzić do przełomowych odkryć i zmienić nasze postrzeganie wszechświata.

Roy Foster:

To znacznie więcej niż tylko teoria. Dziesięć lub jedenaście lat temu wyjaśniłem kilku naukowcom, że Księżyc nie jest kawałkiem skały, ale plazmą. Zjawisko plazmy, kosmicznej plazmy. I ten fakt wkrótce zostanie potwierdzony. Dokonałem pewnych przewidywań, które zostały potwierdzone już w 1958 roku. A teraz sytuacja zbliża się do pełnego potwierdzenia. Rezultat byłby głęboki i decydujący, ponieważ oznaczałby, że wszystkie prawa natury musiałyby zostać ponownie zbadane; ponieważ gdyby Księżyc był wykonany z plazmy, żaden człowiek nigdy nie mógłby na nim wylądować, a wszystkie próby byłyby skazane na niepowodzenie. Oznacza to, że masa Księżyca byłaby mniejsza,znacznie mniejsza, niż się obecnie zakłada. Jest on w innej formie energii i ma mniejszą masę.Oznacza to, że nie ma już żadnego wyjaśnienia dla pływów. Na przykład, gdyby Księżyc miał tylko jedną tysięczną swojej masy, wówczas pływy miałyby tylko 2 cale wysokości zamiast obecnej teorii, że mogą mieć nawet 14 stóp wysokości. Oznacza to, że gdyby udowodniono, że Księżyc jest zbudowany z plazmy, wówczas wszystkie teorie grawitacji stałyby się bezprzedmiotowe, a cały kosmos wraz z jego prawami musiałby zostać poddany ponownej ocenie”.

Cdn…

  1. Wpływ plazmy na życie na Ziemi: kontrowersyjna teza
    David Talbott i Wallace Thornhill, wysuwając tezę o wszechobecności i fundamentalnym znaczeniu plazmy w kosmosie, nie poprzestają na jej roli w kształtowaniu galaktyk, gwiazd i planet. Sięgają oni znacznie dalej, twierdząc, że plazma wywiera również istotny wpływ na życie na Ziemi, a nawet była jego katalizatorem.
    Według nich pole magnetyczne Ziemi, generowane przez płynące we wnętrzu planety roztopione metale, jest w rzeczywistości plazmą o temperaturze sięgającej milionów stopni Celsjusza. Ta plazma oddziałuje z atmosferą, generując zorze polarne i wpływając na procesy pogodowe.
    Ponadto Talbott i Thornhill wysuwają hipotezę, że plazma odgrywała kluczową rolę w powstaniu życia na Ziemi. Sugerują, że wyładowania elektryczne generowane przez burze plazmowe mogły dostarczyć energii niezbędnej do syntezy pierwszych organicznych cząsteczek, z których z biegiem czasu ewoluowały żywe organizmy.
    Hipoteza ta budzi wiele kontrowersji w świecie naukowym. Brakuje twardych dowodów na poparcie tezy o bezpośrednim wpływie plazmy na powstanie życia. Z drugiej strony, coraz więcej badań wskazuje na to, że pola elektromagnetyczne i wyładowania elektryczne mogą odgrywać istotną rolę w procesach biochemicznych zachodzących w organizmach żywych.
    Niezależnie od tego, czy tezy Talbotta i Thornhilla okażą się słuszne, jedno jest pewne: plazma jest fascynującą substancją, o której wciąż wiele nie wiemy. Dalsze badania nad jej właściwościami i wpływem na wszechświat mogą doprowadzić do przełomowych odkryć, nie tylko w dziedzinie astrofizyki, ale również biologii i chemii. ↩︎

2 Comments

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *