Share this post on:

Księżyc – ciało niebieskie czy plazma, a może coś więcej? Cz. 1 – Księżyc w teorii Heliocentrycznej.

Księżyc – ciało niebieskie czy plazma, a może coś więcej? Cz. 2 – Księżyc w oczach dawnych mędrców.

Księżyc – ciało niebieskie czy plazma, a może coś więcej? Cz. 3 – Księżyc to plazma.

Księżyc – ciało niebieskie czy plazma, a może coś więcej? Cz. 4 – Mapa Ziemi na Księżycu.

Księżyc i odwzorowanie walcowe równokątne Ziemi

 (odwzorowanie Merkatora)

Księżyc jako lustro Ziemi?

Na pierwszy rzut oka porównanie powierzchni Księżyca z mapą Ziemi może nie ujawniać znaczących podobieństw. Łatwo wysunąć wniosek, że Księżyc nie jest odbiciem Ziemi, argumentując brakiem wizualnego dopasowania kontynentów do księżycowych plam.

Jednakże, sceptycyzm w tej kwestii skłania do głębszej analizy. Poniższy tekst ma na celu przedstawienie naukowych i publicystycznych argumentów za hipotezą istnienia mapy Ziemi na Księżycu, wykraczając poza proste porównanie wizualne.

1. Ukryte podobieństwa:

Dokładna analiza księżycowej powierzchni, uwzględniająca efekty świetlne i deformacje perspektywy, może ujawniać pewne subtelne podobieństwa do ukształtowania Ziemi. Zwolennicy tej teorii wskazują na obszary na Księżycu o zbliżonym zarysie do kontynentów, skupiska kraterów odpowiadające łańcuchom górskim, a nawet struktury przypominające oceany.

2. Zagadkowe anomalie:

Oprócz wizualnych podobieństw zwraca się uwagę na pewne anomalie księżycowej powierzchni, trudne do wytłumaczenia tradycyjnymi procesami geologicznymi. Przykładem są regularne układy kraterów, których rozmieszczenie odpowiada siatce geograficznej Ziemi.

3. Implikacje naukowe:

Hipoteza mapy Ziemi na Księżycu, o ile zostanie udowodniona, mogłaby mieć dalekosiężne konsekwencje dla naszego rozumienia Układu Słonecznego. Wymagałoby to rewizji dotychczasowych teorii na temat formowania się Księżyca i jego powiązań z Ziemią.

Deformacje map Ziemi:

Rozpoczynając rozważania nad mapami Ziemi, istotne jest, aby uświadomić sobie pewną kluczową kwestię. Mapy, z których korzystamy na co dzień, zarówno te z podręczników szkolnych, jak i te dostępne w serwisach takich jak Google Maps, nie odzwierciedlają rzeczywistego kształtu i proporcji Ziemi. Umieszczone na nich kontynenty ulegają deformacji z różnych przyczyn.

Główne czynniki wpływające na deformacje map:

  • Kształt Ziemi: Ziemia nie jest idealną kulą, ale raczej spłaszczoną sferoidą, co oznacza, że jej bieguny są bardziej spłaszczone niż równik. To utrudnia dokładne przedstawienie kontynentów na płaskiej powierzchni mapy.
  • Projekcje kartograficzne: Istnieje wiele różnych projekcji kartograficznych, stosowanych do przedstawiania powierzchni Ziemi na płaskiej mapie. Każda z nich wiąże się z pewnymi zniekształceniami, które mogą powodować deformacje kontynentów, zwłaszcza w obszarach położonych z dala od równika.
  • Cele map: Mapy tworzone są z różnych celów, a ich dokładność może się różnić w zależności od przeznaczenia. Przykładowo, mapy nawigacyjne często zniekształcają kształty kontynentów, aby ułatwić orientację i nawigację.
  • Czytelność: Mapy powinny być czytelne dla odbiorcy, co może wiązać się z pewnymi uproszczeniami i deformacjami. Przykładowo, mniejsze kraje mogą być powiększone w stosunku do ich rzeczywistej wielkości, aby były bardziej widoczne na mapie.

Grafika przedstawiająca deformacje map:

Poniższa grafika, ilustruje różnice między rzeczywistą wielkością państw i kontynentów a ich prezentacją na ogólnodostępnych mapach. Ukazuje ona, jak deformacje wynikające z wyżej wymienionych czynników mogą znacząco wpływać na postrzeganie kształtu i proporcji Ziemi.

Znaczenie świadomości deformacji map:

Istotne jest, aby zdawać sobie sprawę z deformacji map i rozumieć ich wpływ na postrzeganie Ziemi. Pozwala to na bardziej krytyczne i analityczne podejście do informacji prezentowanych na mapach oraz na budowanie bardziej adekwatnego obrazu naszej planety.

Ważne jest, aby podkreślić, że deformacje map nie oznaczają, że mapy są bezużyteczne. Nadal stanowią one cenne narzędzie do nawigacji, edukacji i badań. Należy jednak korzystać z nich z rozwagą i świadomością ich ograniczeń.

„Projekcja mapy World Mercator z dodanym rzeczywistym rozmiarem i kształtem kraju”

Regularny układ kraterów na Księżycu: hipoteza i jej implikacje

Wśród zwolenników hipotezy mapy Ziemi na Księżycu jednym z często przytaczanych argumentów jest regularny układ niektórych księżycowych kraterów. Uważa się, że ich rozmieszczenie odpowiada siatce geograficznej Ziemi, co sugeruje pewne powiązania między tymi dwoma ciałami niebieskimi.

Charakterystyka regularnych układów kraterów:

  • Koncentracja w określonych obszarach: Regularne układy kraterów najczęściej występują w określonych obszarach Księżyca, takich jak Mare Crisium (Morze Kryzysowe) i Mare Imbrium (Morze Deszczów).
  • Symetryczne rozmieszczenie: Kratery te są często rozmieszczone w symetryczny sposób, tworząc geometryczne wzory, takie jak kwadraty, trójkąty i sześciokąty.
  • Odpowiedniość do siatki geograficznej Ziemi: Niektórzy badacze twierdzą, że rozmieszczenie tych kraterów odpowiada siatce geograficznej Ziemi, z głównymi liniami siatki przebiegającymi przez skupiska kraterów.

Odbicie (mapa) Ziemi na Księżycu.

Aby dostrzec mapę Ziemi na księżycu zmuszeni jesteśmy:

  • Przyjąć, że Ziemia jest płaska,
  • Zgodzić się z tym, że to odbicie (mapa) jest zniekształcone,
  • Mieć świadomość, że odbicie (mapa) jest lustrzane, czyli odwrotne,
  • Pamiętać, że wielkość kontynentów na mapach, z których korzystamy jest nierzeczywista, lecz powiększona – zdeformowana (patrz wyżej),

Model płaskiej Ziemi otoczonej lodowym murem / domena publiczna

Porównajmy model płaskiej Ziemi z Księżycem.

Na pierwszy rzut oka nie widać żadnych podobieństw, prawda? Cierpliwości.

Pamiętać należy, że odbicie jest lustrzane, a poza tym zachodzą w tym zjawisku reakcje świetlne, których wytłumaczenie na tę chwilę jest przedwczesne.

Mapa płaskiej Ziemi, ta powyżej po prawej stronie odbita jest na Księżycu w tym zaznaczonym czerwonym okręgiem obszarze naszego satelity:

Jeśli w tym obszarze znajduje się odbicie Ziemi, to czego odbiciem jest pozostała część Księżyca? Na to pytanie odpowiedź znajduje się poniżej.

Oznaczenie kontynentów i oceanów Ziemi na tym zaznaczonym poniżej obszarze Księżyca wygląda następująco:

Oznaczenie kontynentów i oceanów na plazmowej mapie budzi pytania i kontrowersje. Warto pamiętać, że jest to odbicie świetlne, w którym światło biegnie po nieokreślonej drodze, w nieoznaczonym środowisku, odbijając się na „ekranie”, który do tej pory nie został zidentyfikowany. Według wyznawców teorii Płaskiej Ziemi ekranem tym jest biblijny firmament.

Na grafice powyżej oznaczono jako kontynent również Antarktydę, która według teorii Płaskiej Ziemi nie jest kontynentem, ale otaczającym Płaską Ziemię lodowym murem.

Analizując powyższą grafikę, można dostrzec obszary na Ziemi, które oznaczono w odbiciu na Księżycu. Jeśli przyjmiemy, że Księżyc to nie skała, lecz zjawisko skupionego światła (plazmy), odzwierciedlającego mapę naszej Ziemi, to co odbija się poza obszarem oznaczonym na grafice czerwonym okręgiem?

Są to ukryte kontynenty leżące poza lodowym murem Terra Infinita.

Przyjrzyjmy się Księżycowi. Według zwolenników teorii spekulacyjnych, widoczne na naszym satelicie białe obszary są odbiciem wody, natomiast kolor ciemniejszy to odbicie lądów. Lądy są gęstsze, przez co te miejsca na plazmowej mapie Ziemi, zwanej Księżycem, są przezroczyste. Dlatego w dzień widzimy, jak przebija się przez nie błękit nieba, a w nocy czerń. Oficjalna nauka nie wyjaśnia zmiany kolorów ciemnych obszarów, co utrudnia zaprzeczenie temu wyjaśnieniu, które tłumaczy, dlaczego widzimy ciemniejsze obszary Księżyca w dwóch kolorach: błękitnym i czarnym. Zaobserwowana przezroczystość Księżyca może skłaniać do twierdzenia, że nie jest on skałą, lecz zjawiskiem skupionego światła (plazmy).

Zastanawiające jest, co na plazmowej mapie Ziemi, znanej jako Księżyc, uwidocznione jest poza obszarem, na którym widoczne są znane oceany i kontynenty. Odpowiedź na to pytanie nie jest oczywista. Pamiętając, co admirał Richard Byrd zapisał w swoim dzienniku, opisując przelot nad Antarktydą, trudno jest nie poddać w wątpliwość stanowiska oficjalnej nauki o naszej Ziemi. Z drugiej strony pojawiają się pytania o autentyczność zapisów w dzienniku admirała. Sprawa jest niezwykle interesująca i generuje kolejne pytania, na które nie znamy odpowiedzi.

Co ciekawe, stare mapy Ziemi, sporządzone na długo przed powstaniem współczesnej nauki i głoszonej przez nią „niepodważalnej prawdy” o naszej Ziemi, wyraźnie pokazują, że istnieje więcej kontynentów, niż te, które znamy z globusa i map Google.

Terra Circular Plana – Mapas_ Urbano Monte (1587)

Współczesna nauka a tajemnice Ziemi i człowieka

Jakie są prawdziwe tajemnice Ziemi i człowieka? Współczesna nauka wciąż intensywnie poszukuje odpowiedzi na te fundamentalne pytania. Archeolodzy dokonują coraz bardziej zaskakujących odkryć, które sugerują, że historia Ziemi może być znacznie bardziej złożona i nieodkryta, niż dotychczas sądzono. Stanowiska archeologiczne takie jak Karahan Tepe, Göbekli Tepe, Puma Punku, Machu Picchu, a także wiele innych, wciąż nieodkrytych miejsc, świadczą o tym, jak niewiele jeszcze wiemy.

Istnieje możliwość, że przed nami na Ziemi istniała wysoko rozwinięta cywilizacja, której kres mógł nastąpić podczas kataklizmu, takiego jak Potop, a może jeszcze wcześniej. Tego rodzaju hipotezy sprawiają, że kwestie podnoszone przez niezależnych badaczy, często określane jako teorie spiskowe czy spekulacyjne, nie są pozbawione pewnej dozy prawdopodobieństwa.

Odkrycie pełnej prawdy o Ziemi i człowieku dopiero przed nami. Podobnie ma się rzecz z Księżycem, który również pozostaje obiektem wielu badań i spekulacji, jak te omawiane w poprzednich artykułach.

Podsumowanie

Kontynuując badania nad przeszłością naszej planety i naszego gatunku, naukowcy i badacze będą zapewne odkrywać coraz więcej dowodów, które mogą zrewolucjonizować nasze zrozumienie historii Ziemi. W związku z tym, otwartość na nowe teorie i sceptyczne podejście do istniejących dogmatów mogą być kluczowe dla postępu w tych dziedzinach.

Ten artykuł nie jest skończony. Brak mi wiedzy, która pozwoli go dokończyć. Nie spotkałem nigdzie żadnej teorii, która tłumaczyłaby czego odbiciem są ciemne plamy na Księżycu, poza zaznaczonym obszarem, na którym widoczne są znane nam kontynenty Ziemi.

Natknąłem się natomiast na mapy, których prawdziwości w żaden sposób nie można udowodnić, pokazujące kontynenty leżące poza lodowym murem (teoria Płaskiej Ziemi), wersji tych map jest wiele, poniżej jedna z nich, być może to jest odpowiedź na zadane powyżej pytanie.